Irritaal stopt

Stoppen is het nieuwe doorgaan, twitteren is het nieuwe bloggen, bloggen is dood, beleven is ergeren 2.0. Nadat Marc de Coster, De Taalpuristen (na de taalzuurpruim 2009 te zijn geworden ook wel bekend als de Taalzuristen) en de Dutch Bloggies er de brui aan gaven, heb ik ook besloten mijn blog aan de wilgen te hangen.

Ik ben niet zo'n trendvolger, dus ik stop niet omdat anderen dat ook deden. Ik stop omdat ik genoeg heb geschreven over taalergernissen. Ik wil mezelf niet steeds blijven herhalen en dus stop ik voordat het vervelend wordt.

Het schrijven over taalergernissen mag dan wel stoppen, maar het ergeren aan taal gaat natuurlijk onverminderd door. Mocht je een onbedwingbare drang voelen je nog eens hartstochtelijk te ergeren dan kun je gelukkig altijd nog een greep doen naar mijn boeken Irritaal (ook als pocket verschenen onder de titel Ik heb zoiets van) en Ik zeg:doen! (verschijnt in juli 2011 ook als pocket).

Voordat ik hier mijn laatste woorden schrijf wil ik bedanken: de lezers van mijn blog, de reageerders, stichting Dutch Bloggies, de Taalprof voor de geboden weerstand en humor, genootschap Onze Taal, uitgeverij MM Boeken (voorheen Sirene), alle reageerders die hebben toegestemd hun commentaren op te nemen in het boek 'Irritaal', iedereen die een van mijn boeken heeft gekocht en mijn vrouw Marije voor het moedig weerstaan van mijn irritaties.

Dat ik weer ga schrijven is duidelijk, maar wanneer weet ik nog niet. Misschien zul je mijn naam ooit weer op de kaft van een boek aantreffen, maar misschien ook niet. Wat komt, dat komt.

Tot ooit, of niet.

Harmke

Het overviel me een beetje. Ik zou binnen tien minuten niet met Paul, maar met haar gaan praten. De vrouw met de boeiendste stem die ik ooit heb gehoord. Jarenlang bewonderde ik haar stiekem, al in de tijd dat ze dagelijks op Radio 1 te horen was. Vanwege haar stem.

Haar stem, die een eerste indruk van keurigheid heeft, een beetje streng is, misschien zelfs licht kakkineus, maar waar al snel een onweerstaanbare uitdagendheid doorheen breekt. Als Harmke praat, moet je geboeid luisteren. Je hebt geen keus. En als ze je een vraag stelt, dan is alle weerstand verdwenen. Je bent overgeleverd aan haar wil, met slechts een simpele buiging van haar stem stuurt ze je de kant op die zij wil.

Dat beloofde wat. Toen ik de studio van BNR instapte, zat ze daar zeer ontspannen en geroutineerd radio te maken. Gitzwart haar, een porseleinen huid met knalrode lippenstift en allesdoordringende ogen. Over haar rode leesbril die half op haar neus hing, wierp ze me een keurende blik toe. In minder dan een tel had ze me getaxeerd. De verhoudingen waren direct duidelijk: zij was de baas en ik gehoorzaamde. Daar waren geen woorden voor nodig.

Een kortstondige vlaag van verlegenheid overviel me, maar ik rechtte mijn rug en probeerde me voor te bereiden op een stevig interview. Ik moest me wapenen tegen de kracht van De Stem, en nu ik haar twintig seconden kende, ook De Ogen. Er werd nog een eerder opgenomen item uitgezonden en aftastend wisselden we enkele sociaal verkennende vragen en antwoorden uit. Stilte voor de storm.

Het interview zou beginnen. Vlak daarvoor, natuurlijk op een moment dat ik het niet verwachtte, zei ze dat ze de taalergernissen in mijn nieuwe boek heel herkenbaar vond en dat ze ervan had genoten. De mooiste stem van Nederland zei dat ze van mijn boek had genoten. Ik groeide een beetje en was mijn zenuwen subiet kwijt.

Het interview was amusant. Zij stuurde en ik volgde. En ik vond het goed.

Een nieuw boek: 'Ik zeg: doen!'

Je ergeren aan taal, en dan vooral aan het taalgebruik van anderen. Menig taalliefhebber heeft daar last van. De kunst is hoe je daar mee omgaat. Taalirritaties hoeven geen verzuring te brengen, ze luchten ook op. Ben van Balen, bedenker van de populaire weblog http://www.irritaal.nl, heeft klagen over irritant taalgebruik tot een kunstvorm verheven. Na het succes van zijn eerste boek Irritaal, waarin hij zijn ergernissen over irritant taalgebruik heeft beschreven, kon een vervolg natuurlijk niet uitblijven. In Ik zeg: doen! schrijft hij wederom met humor en sarcasme over de irritantste taalkronkels die hij tegenkomt. Dus pak je momentje en ontdek dat irritaal zo ontzettend 2010 is.

Net als mijn eerste boek Irritaal, bevat Ik zeg: doen! een aantal nieuwe stukken dat niet op http://www.irritaal.nl is verschenen.

Voorafgaand aan de verschijning van mijn nieuwe boek konden lezers van dit weblog het winnen. Dit zijn de winnaars:

  • 18 april: Betty de Boer
  • 19 april: Susa Ziefle
  • 20 april: Cisca Corduwener
  • 21 april: Frederik Meijster
  • 22 april: Nicoline Schouten
  • 23 april: Pieter Vis
  • 24 april: Marleen van Veldhuizen
  • 25 april: Dirk Jan van Veelen
  • 26 april: C.A. ’t Hart
  • 27 april: Guido

Taalpost mocht ook 10 boeken weggeven en vroeg u: wie riep in de reclame voor een energiemaatschappij “Ik zeg: doen!”? Dat waren Maurice de Hond, Natasja Froger, Frans Bauer en ook Vicky Wesseling, die de rol van Sophie speelt in de spots met Bauer. We kregen meer dan 500 antwoorden. Uit de juiste inzendingen haalden we de volgende winnaars: Sandra Treffers, G. van der Bij, Gea van Beuningen, Maarten Verboven, Bart Kaptein, S.F. Stoppel-Zerp, L.H. Alting, Hein Huizenga, Marjon Bruls en Ben Grajer. Ieder van hen krijgt een exemplaar van het boek toegestuurd.