De hete aerdappel

Bij keurige mensen hoort vaak ook keurig taalgebruik. Daar is niets mis mee, maar het wordt irritaal wanneer het doorschiet en het door mensen die keurig willen zijn wordt misvormd tot chic gewauwel. Inderdaad, hoogst irritaal is, terug van nooit weggeweest, de hete aerdappel.

Als ik naar Radio 1 luister en bijvoorbeeld Laurens Jan Brinkhorst hoor praten, dan krijg ik door pure verkramping witte knokkels en moet ik mijn vingertoppen naderhand uit mijn stuur lostrekken. Het is werkelijk afschuwelijk hoe deze man woorden verkracht in een poging keurig over te komen.

Bijvoorbeeld: voorkeur wordt voirkeujr; aardig wordt aerdig en verantwoordelijkheid wordt verantwoirdelijkhxc3xa8d.

Een ander treurig voorbeeld is Thomas von der Dunk. Hij zegt echt zinnige dingen, maar door de manier waarop hij het zegt verliest hij bij mij alle geloofwaardigheid.

Hoe kunnen deze mannen, die toch niet op hun achterhoofd zijn gevallen, niet in de gaten hebben dat ze mismaakte woorden uitkramen? Dat hoort toch iedereen? Of ben ik de enige? Het lijkt alsof ze hun geloofwaardigheid en status willen versterken, maar het heeft een averechts effect. Ik ben geen prediker van de doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg-filosofie, maar kom op jongens, dit gaat te ver.

xc3x88k heb geen voirkeujr voir hete aerdappels, dus xc3xa8k wairdeejr deze met een 8 op de xc3xa8rrischael.

Toedeledokie

Het komt niet vaak voor dat ik fysiek onwel word als ik bepaalde woorden hoor, maar van toedeledokie word ik echt een beetje misselijk.

Mensen die toedeledokie roepen hebben vaak een ik-ben-jou-er-eentje-houding en een waarschijnlijk onbevredigbare drang naar populair willen zijn. De woorden waar toedeledokie een samenvoeging van is – toedeloe en okidokie – zijn op zichzelf al bijna onverdragelijk, maar de samenvoeging is echt weerzinwekkend. Wat drijft mensen ertoe dit soort afschuwelijke woorden te gebruiken? Ik weet het niet, maar kennelijk hebben ze niet in de gaten dat ze zichzelf hiermee volkomen belachelijk maken.

Ik ga er bij minister Bos voor pleiten om alsnog een budget vrij te maken in de miljoenennota voor de bestrijding van het gebruik van toedeledokie, met als bestraffing eenzame opsluiting gevolgd door verplichte behandeling in een taalheropvoedingskamp.

Het zal u dus niet verbazen dat toedeledokie van mij de maximale score op de irrischaal verdient. De eerste 10 is bij deze uitgedeeld, maar ik vermoed dat het niet de laatste zal zijn.

Toppiejoppie

In het begin van de jaren ’90 kwam het woord top in zwang. Als je top zegt, dan bedoel je dat je iets of iemand heel erg goed vindt, of dat je ergens mee akkoord gaat.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel gecharmeerd was van dit woord. Maar wat het probleem is met veel populaire woorden, is dat wanneer zoveel mensen het gaan gebruiken dat je er een overdosis van krijgt, het behoorlijk irritant wordt. En zeker wanneer er verbasteringen van gemaakt worden waar je ook mee wordt overspoeld.

Top vind ik nog steeds een aardig woord, maar toppie heeft al een niet geringe irritatiegraad. Topper is een normaal woord als het over sport gaat, maar als volkszangers zich met Toppers gaan aanduiden dan ga ik echt over mijn nek.

Maar het toppunt (of zo je wilt toppiepunt) is wat Inge de Bruin vaak uitriep: Toppiejoppie! Lieve Inge, ik vind je een prachtig mens, maar verpest het alsjeblieft niet met dit soort wankreten. Mocht je nog eens hard gaan zwemmen dan zal ik je met volle overgave aanmoedigen. En als je wint vind ik je echt top, maar nooit toppiejoppie.

De scores op de irrischaal:
top: 1
toppie: 6
topper (sport): 0
topper (Geer, Goor of Froog): 9
toppiejoppie: 9

Centjes

Pasgeleden was in het nieuws dat het ministerie van Defensie al tientallen jaren de onderhoudskosten betaalt van De Groene Draeck, het houten zeilschip dat koningin Beatrix in 1957 voor haar 18de verjaardag cadeau kreeg van het Nederlandse volk. In alle media verschenen verontwaardigde berichten over deze kwestie.

De verontwaardiging snapte ik niet helemaal, want ons koningshuis bestaat bij gratie van overheidsfinanciering en dat is zacht gezegd al een tijdje het geval. Maar dit punt wil ik laten rusten; waar ik het over wil hebben is het interview dat ik hierover hoorde op Radio 1. De naam van de deskundige die werd gexc3xafnterviewd heb ik helaas niet gehoord, maar deze maakte een vergelijking met het Britse koningshuis, dat in tegenstelling tot het Nederlandse wel eigen inkomsten genereert. Hij formuleerde dat als volgt: "De Britse koningin stelt bijvoorbeeld haar paleis open voor het publiek waardoor er ook centjes binnenkomen."

Centjes? Dat zeg ik tegen mijn 5-jarige dochter als ik het over geld heb. En dan nog zeg ik vaker geld dan centjes. De Britse koningin lijkt ineens een stuk onschuldiger wanneer ze centjes verdient in plaats van geld. Ach gut, die aardige koningin Elisabeth (die tot de rijksten der aarde gerekend mag worden) verdient centjes, zodat het niet zo erg meer is dat het koningshuis het Britse volk jaarlijks miljoenen kost. Gatverdamme, wat een smakeloos excuuswoord is dit zeg.

Net als In het zonnetje is dit verkleinwoordmisbruik van een hele erge soort. Wat mij betreft is deze een 7 waard op de irrischaal.