Gesolutioned

Ik verkeer in de gelukkige situatie werkzaam te zijn in de ICT. Niet alleen omdat ik het werk leuk vind, maar ook omdat ik daardoor verzekerd ben van een welhaast onuitputtelijke bron irritaal. In iedere nieuwsbrief vind ik wel weer een paar woorden die alleen managers kunnen verzinnen. Ik heb er ook een gulden regel in ontdekt: hoe hoger de manager, hoe gruwelijker het woordgebruik.

In een van de laatste nieuwsbrieven stond: "We moeten ervoor zorgen dat service X beter kan worden gesolutioned." Ik heb enige minuten verbouwereerd naar dat woord zitten staren. Gesolutioned. Ik werd er zelfs een beetje verdrietig van. Waarom? Waarom toch gebruiken mensen dit soort woorden? Een manager moet geloofwaardig overkomen en als het even kan moet er klasse van uitstralen, op het chique af. Dus dan kom je al snel op Engelse woorden uit, want dat is de taal van de business. Maar van het Nederlands vervoegen van Engelse woorden krijg ik het zuur.

Uit dezelfde nieuwsbrief: "We hebben de medewerkers van de klant goed kunnen educeren". Educeren? Dat klinkt stijlvol zeg! Maar wat betekent het eigenlijk? Het klinkt als educatie, maar is het dat ook? Het blijkt inderdaad weer een verhaspeling van een Engels woord te zijn, to educate. Dat is dus niet alleen opleiden, maar zelfs chic opleiden. Bah! Overigens kent het Engels ook het werkwoord to educe, wat "naar buiten brengen" betekent.

De lijst met irritante kantoor- en managertaal is bijna oneindig. Onder deze link en deze link vind je nog veel meer weerzinwekkende businesstaal.

Ik heb er verder geen issue mee, maar op managerial level is een klankbordgroep om meer draagvlak voor normaal Nederlands taalgebruik te crexc3xabren niet overbodig. Zo kunnen we een incentive geven om alle neuzen weer dezelfde kant op te laten wijzen en weer normaal Nederlands te gaan spreken. Zolang dit niet wordt geactioned krijgt deze afgrijselijke taalusage een on target deliverable van 8 op de irrischaal.

Deemiejun

Zomaar een dinsdagmiddag op het schoolplein. De school gaat uit. Tussen de krioelende kinderen probeer ik mijn dochters te ontwaren. Er dreigt storm. De kinderen zijn druk en schreeuwen.

"Deemiejun! Deemiejun! Wil je bij me spelen?"
– "Nee, ik heb al met Wesley afgesproken, hij heeft smurfen geruild met Jake en nu gaan wij ruilen."
"O, dan vraag ik het wel aan Kimberly."
– "Die moet naar het partijtje van Brooklyn. Winston en Jesse gaan ook."

Ik word oud. Vroeger heetten de kinderen gewoon Frans of Peter. Of Jeroen, Fred of Annemarie.
Damian, Wesley, Jake, Kimberly, Brooklyn, Winston en Jesse kunnen er niets aan doen, maar ik vraag me af wat ouders bezielt om hun kinderen typisch Engelse en Amerikaanse namen te geven. Het is tegenwoordig al bijna normaal, maar ik krijg medelijden met het ventje dat zijn leven lang Damian of Damien moet heten. Ik vind het gewoonweg onnatuurlijk klinken.

In de jaren ’70 was er een trend dat ouders uit protest of andere duistere motieven hun kind rare namen meegaven, zoals Vranc of Knarf in plaats van Frank. Dat paste toen wel in de tijdgeest. De tijdgeest, dat zal het zijn. Vandaag protesteren we bijna nergens meer tegen, we verdienen met zijn allen teveel geld en leven om ons tijdens feestdagen vol te kunnen proppen, flat screens te kopen en luxe vakanties te kunnen hebben. De American way of life, die gaan we steeds meer overnemen. Damian, Kimberly en hun vriendjes zijn daar het product van. Arme zieltjes.

Jesse is een leuk joch, maar bij het horen van zijn naam denk ik: "Jesses, dat is zeker een 7 waard op de irrischaal."

19 maart 19:30 Live uitreiking Dutch Bloggies

Hier kon u op 19 maart live de uitreiking van de Dutch Bloggies volgen. Als u dat heeft gedaan, dan heeft u gezien dat ik een Bloggie heb gewonnen in de categorie Persoonlijk. Hoera!!!

Lees hier het juryrapport.

De hoofdprijs voor de beste weblog is gegaan naar Moois magazine. Alle winnaars en juryrapporten vindt u op www.dutchbloggies.nl.

Bij dezen wil ik alle andere winnaars feliciteren, de stichting Dutch Bloggies bedanken voor dit geweldige initiatief en ook de jury bedanken voor hun harde werk en deskundige oordeel. U zult begrijpen dat dit  bij mij geen enkele irritatie oproept dus vandaag geen score op de irrischaal.

Mooie wijn

Wijnkenners hebben een uitgebreide vocabulaire om de kleur, geur en smaak van wijnen te typeren. Een wijn kan zoet, zuur of wrang smaken, dat kan zelfs ik als niet-wijnkenner proeven. Ook kan ik nog net onderscheiden of de wijn licht of zwaar is, maar zodra de kenners de smaak gaan benoemen dan haak ik af. Het zal wel aan mijn onderontwikkelde reukorgaan en smaakpapillen liggen, maar ik proef de kersen, de kiwi en de nootmuskaat in een wijn niet en de stalgeur van een Cabernet Sauvignon bereikt het reukcentrum in mijn hersenen al helemaal niet.

Als je een wijnkenner dit soort beschrijvingen hoort uiten, dan raak je snel gexc3xafmponeerd. Laatst hoorde ik een restauranthouder zeggen: "Ik heb een hele mooie wijn uit Zuid-Afrika". Oei, een mooie wijn, dat moet wel iets bijzonders zijn zeg! Het was een goed restaurant dus ik durfde – bevreesd om onwetend over te komen – niet te vragen wat hij met een mooie wijn bedoelde.

Mooi is in mijn beleving een beschrijving die met het uiterlijk van iets of iemand te maken heeft, dus als een wijn in een mooie fles zit of een mooie kleur heeft dan kan ik het begrijpen. Maar een mooie geur of smaak? Als ik een wijn koop dan kies ik altijd een mooie fles, dus ik mag ook interessant gaan doen en roepen dat ik een bijzonder mooie wijn heb gekocht. Als hij onverhoopt smerig smaakt, dan kan ik daar niets aan doen.

In het wijnkennersjargon ruik ik een vleugje snoeverij en proef ik een sterke pretentiesmaak, met een enigszins wrange afdronk. Mooie wijn vind ik geen mooie taal en daarom waardeer ik die met een mooie, geurige en smaakvolle 6 op de irrischaal.

Koekel Eurs

Nederlanders staan erom bekend veel verschillende talen te spreken. Dat is uit pure noodzaak geboren, want (bijna) niemand in de wereld spreekt Nederlands, dus wij passen ons aan. Tot zover geen probleem. Dat we veel talen spreken zegt echter niets over hoe we een vreemde taal spreken. Veel Nederlanders beweren Engels te spreken, maar ik vraag me af of een willekeurige Engelsman het Steenkolenengels van de Nederlanders xc3xbcberhaupt wel verstaat.

Een paar voorbeelden:
Op televisie hoorde ik een man spreken over koekelen. Het duurde even voordat tot me doordrong dat hij Googelen bedoelde. Googelen is ook geen woord dat uitblinkt in schoonheid, maar als je het dan wilt gebruiken, spreek het dan alstublieft goed uit.

Op de radio hoorde ik een nieuwjaarstoespraak van een burgemeester. Ze begon haar toespraak met de woorden: "Doet u dat ook wel eens? Kijken op Google Eurs?" Wat? Eurs? Alsjeblieft zeg, wilt u misschien een heel klein beetje meer moeite doen om Engelse woorden goed uit te spreken? Zeker van een burgemeester mag je verwachten dat die meer dan gemiddeld aandacht besteedt aan uitspraak van Engelse woorden. En als je merkt dat je het niet goed kunt uitspreken, doe het dan niet. Ik was al blij dat ze Google wel goed uitsprak.

Zelfs het boegbeeld van Nederland, onze minister-president, kan zich kennelijk niet drukmaken over de uitspraak van zijn Engels. Als je ervoor kiest om een toespraak in het Engels te houden, spreek het dan wel goed uit en praat niet over kumpenies in dis cuntrie.

I am dus not in luf wis se wee se Duts spiek Inglies, so I kif se stoon kool Inglies of se Duts a 9 op se irriskeel.

Nederland is er klaar voor

Al zappend (of, volgens Van Dale, steeds andere TV-programmaxe2x80x99s kiezend met behulp van de afstandsbediening) kom ik nog wel eens langs SBS6 en iedere keer weer word ik niet goed als ik hoor hoe ze hun eigen programma’s aanprijzen. Afgelopen weekend hoorde ik weer het immer populaire Nederland is er klaar voor langskomen.

Waar Nederland klaar voor is doet eigenlijk niet ter zake. Vroeger was het Sterren dansen op het ijs (brrrrr… en dat is niet van de kou) of So you wannabe a pop star (braak!) en nu is het De nieuwe Uri Geller. Maar SBS heeft kennelijk een breedbandaansluiting op het collectieve Nederlandse sentiment en weet dus als geen ander waar Nederland klaar voor is.

Ik reken mezelf ook tot Nederland (er van uitgaand dat SBS alle Nederlanders bedoelt), dus ik heb mezelf afgevraagd of ik klaar was voor de nieuwe Uri Geller. Ik heb al nooit zo’n bewondering gehad voor de oude Uri Geller, sterker nog: ik vind hem van bedenkelijk allooi, dus op een nieuwe zat ik geenszins te wachten. Ik ben dus niet klaar voor de nieuwe Uri Geller en ik heb ook niet de ambitie om er ooit klaar voor te zijn. Het kan zijn dat ik de uitzondering ben die de regel bevestigt, dus ik heb de steekproef verdubbeld door het ook aan mijn 5-jarige dochter te vragen:

"Lieverd, ben jij er klaar voor?"
– "Waarvoor?"
"De nieuwe Uri Geller."

– "Wat is dat?"

Mijn dochter, die ik zeker ook tot Nederland reken, is er dus ook al niet klaar voor. Ik begin sterke vermoedens te krijgen dat wij tweexc3xabn niet de enigen zijn die niet klaar zijn voor de nieuwe Uri Geller. O jee, hoe moet dat straks toch als SBS een nieuwe Uri Geller uitroept terwijl Nederland er helemaal niet klaar voor is? Een tweede lepelbuiger annex horlogemaker zal ongekende oproer veroorzaken! Mobiliseer de strijdkrachten!

Het is duidelijk dat SBS er niet klaar voor is om te bepalen waar Nederland klaar voor is. Ik ben er in ieder geval wel klaar voor om deze aperte nonsens en misselijkmakende populaire taal te waarderen met een 8 op de irrischaal. Sterker nog: ik doe het ook.

Gr

Worstelt u ook vaak met wat u toch onderaan uw brief of e-mail moet zetten ter afsluiting? Ik denk dat Met vriendelijke groet het meest wordt gebruikt, of als het iets formeler moet Hoogachtend. Beide afsluitingen zijn wel heel erg standaard geworden en dus zie je dat mensen iets anders proberen.

Groetjes is naar mijn smaak net iets te gezellig (ik voel alweer een weexc3xafg hallootjesgevoel opkomen), dus ik hou het meestal bij Groeten of kortweg Groet. Echt veel korter moet het niet worden, want je mag nog wel enige moeite doen om de lezer van je bericht te bedanken als hij je schrijfsels tot het einde aan toe heeft doorgelezen. Toch willen sommige mensen de tijd voor enkele extra toetsaanslagen niet investeren en maken ze zich er heel gemakkelijk mee af door af te sluiten met Gr.

Dat vind ik wel een beetje onbeleefd. Als lezer neem ik de moeite om een e-mail helemaal door te lezen, om vervolgens te worden beloond met gegrom. Ik ben me er meestal niet van bewust dat ik de schrijver iets heb aangedaan dat hem het recht geeft om naar mij te grommen. In ieder geval vind ik Gr niet genoeg om als groet op te vatten.

Van Gr krijg ik Br, dus waardeer hem met een 6 op de irrischaal.

Met welgemeende groeten,
Uw toegewijde weblogger