Harmke

Het overviel me een beetje. Ik zou binnen tien minuten niet met Paul, maar met haar gaan praten. De vrouw met de boeiendste stem die ik ooit heb gehoord. Jarenlang bewonderde ik haar stiekem, al in de tijd dat ze dagelijks op Radio 1 te horen was. Vanwege haar stem.

Haar stem, die een eerste indruk van keurigheid heeft, een beetje streng is, misschien zelfs licht kakkineus, maar waar al snel een onweerstaanbare uitdagendheid doorheen breekt. Als Harmke praat, moet je geboeid luisteren. Je hebt geen keus. En als ze je een vraag stelt, dan is alle weerstand verdwenen. Je bent overgeleverd aan haar wil, met slechts een simpele buiging van haar stem stuurt ze je de kant op die zij wil.

Dat beloofde wat. Toen ik de studio van BNR instapte, zat ze daar zeer ontspannen en geroutineerd radio te maken. Gitzwart haar, een porseleinen huid met knalrode lippenstift en allesdoordringende ogen. Over haar rode leesbril die half op haar neus hing, wierp ze me een keurende blik toe. In minder dan een tel had ze me getaxeerd. De verhoudingen waren direct duidelijk: zij was de baas en ik gehoorzaamde. Daar waren geen woorden voor nodig.

Een kortstondige vlaag van verlegenheid overviel me, maar ik rechtte mijn rug en probeerde me voor te bereiden op een stevig interview. Ik moest me wapenen tegen de kracht van De Stem, en nu ik haar twintig seconden kende, ook De Ogen. Er werd nog een eerder opgenomen item uitgezonden en aftastend wisselden we enkele sociaal verkennende vragen en antwoorden uit. Stilte voor de storm.

Het interview zou beginnen. Vlak daarvoor, natuurlijk op een moment dat ik het niet verwachtte, zei ze dat ze de taalergernissen in mijn nieuwe boek heel herkenbaar vond en dat ze ervan had genoten. De mooiste stem van Nederland zei dat ze van mijn boek had genoten. Ik groeide een beetje en was mijn zenuwen subiet kwijt.

Het interview was amusant. Zij stuurde en ik volgde. En ik vond het goed.