Irritaal stopt

Stoppen is het nieuwe doorgaan, twitteren is het nieuwe bloggen, bloggen is dood, beleven is ergeren 2.0. Nadat Marc de Coster, De Taalpuristen (na de taalzuurpruim 2009 te zijn geworden ook wel bekend als de Taalzuristen) en de Dutch Bloggies er de brui aan gaven, heb ik ook besloten mijn blog aan de wilgen te hangen.

Ik ben niet zo'n trendvolger, dus ik stop niet omdat anderen dat ook deden. Ik stop omdat ik genoeg heb geschreven over taalergernissen. Ik wil mezelf niet steeds blijven herhalen en dus stop ik voordat het vervelend wordt.

Het schrijven over taalergernissen mag dan wel stoppen, maar het ergeren aan taal gaat natuurlijk onverminderd door. Mocht je een onbedwingbare drang voelen je nog eens hartstochtelijk te ergeren dan kun je gelukkig altijd nog een greep doen naar mijn boeken Irritaal (ook als pocket verschenen onder de titel Ik heb zoiets van) en Ik zeg:doen! (verschijnt in juli 2011 ook als pocket).

Voordat ik hier mijn laatste woorden schrijf wil ik bedanken: de lezers van mijn blog, de reageerders, stichting Dutch Bloggies, de Taalprof voor de geboden weerstand en humor, genootschap Onze Taal, uitgeverij MM Boeken (voorheen Sirene), alle reageerders die hebben toegestemd hun commentaren op te nemen in het boek 'Irritaal', iedereen die een van mijn boeken heeft gekocht en mijn vrouw Marije voor het moedig weerstaan van mijn irritaties.

Dat ik weer ga schrijven is duidelijk, maar wanneer weet ik nog niet. Misschien zul je mijn naam ooit weer op de kaft van een boek aantreffen, maar misschien ook niet. Wat komt, dat komt.

Tot ooit, of niet.

Advertenties