Aangeven

Dat premier Balkenende geen natuurlijk overwicht uitstraalt en hard moet werken aan zijn statuur, weet iedereen. Hij blijft zijn uiterste best doen om als leider over te komen en de personificatie van de VOC-mentaliteit te worden, maar het wil nog steeds niet echt lukken.

Een doorzettertje is het wel. Hij blijft steeds nieuwe methoden proberen om zijn natuurlijke autoriteit op te vijzelen, maar iets wat er niet is valt lastig te verbeteren. In ieder geval heeft hij zijn snelle gestamel al tot iets duidelijker hoorbare taal weten te vertragen. Of het ook begrijpelijker is geworden, daar twijfel ik nog over.

Aan zijn woordkeus besteedt hij ook aandacht. Ik vermoed dat velen denken dat zijn veelvuldig gebruik van het woord aangeven voortkomt uit gemakzucht, maar ik denk dat het een weloverwogen strategie is. Als je als de pachter van de waarheid en rechter over goed en kwaad wilt overkomen, dan zeg je niet: ‘Ik heb al meerdere keren gezegd dat…’, maar ‘Ik heb al meerdere malen aangegeven dat …’

Aangeven impliceert dat je een – ongetwijfeld door God gegeven – inzicht in de absolute waarheid hebt en dat je je discipelen een klein glimpje van je verlichte wijsheid laat zien. Als je iets gewoon zegt dan is dat een mening die zonder pardon van tafel kan worden geveegd. Jan Peter kan er niets aan doen, maar ook regententaal kan hem geen uitstraling van autoriteit geven.

Laat ik aangeven de aangever te willen zijn voor de bestrijding van aangeven. Als Jan Peter als eerste aangeeft dit woord niet meer te gebruiken, dan zal ik er geen 7, maar een 6 aan geven.

Advertenties

Dat moeten we met z'n allen niet willen

In zijn hoogtijdagen als tv-presentator zong Hennie Huisman het al: ‘met z’n allen’. Ik zat toen net nog op het randje van zijn doelgroep, maar zelfs als kind had ik al geen sterke behoefte ergens bij te willen horen. En zeker niet bij het gezellige kinderclubje van Hennie.

De politiek heeft geleerd van Hennie, want met z’n allen wekt bij de meeste mensen wel een groepsgevoel op en dus hebben ze die gezellige doe-mee-kreet weer afgestoft. De ‘oude’ politiek heeft wel wat groepsgevoel nodig, want het valt niet mee om tegen de populistische retoriek van Wilders op te kunnen.

Het is een oude truc. Als jij een mening hebt, dan projecteer je die op een grote groep en dan lijkt het alsof jij al die mensen vertegenwoordigt. Daarom zegt Wilders niet: ‘Ik heb er genoeg van’ maar ‘Nederland is het spuugzat!’ Afgaand op de peilingen vind ik het wel verbazend dat zoveel mensen hier in trappen.

Ik vermoed dat de niet-populisten het onfatsoenlijk vinden om zich ook tot het taalgebruik van Wilders te verlagen, dus hebben ze in een futiele poging meer mensen achter zich te krijgen met z’n allen geadopteerd. Het is een aardige poging om groepsgevoel te kweken, maar met z’n allen is net iets te lief en iets te vrijblijvend.

Dit is geen promotie van Wilders-taalgebruik. Wilders en zijn taalgebruik scoren zo hoog op mijn irrischaal dat een 10 bij lange na niet genoeg is om mijn irritaties daarover uit te drukken.  Toch vind ik dat moeten we met z’n allen niet willen zo halfslachtig, doorzichtig en overgedoseerd dat we dat met z’n allen niet moeten willen. Nederland is dat spuugzat en geeft het een 6 op de irrischaal!

Het kan toch niet zo zijn dat

De wens is de vader van de gedachte. Ik zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: ‘Er zijn zoveel positieve signalen dat de economie weer aantrekt, dus de kredietcrisis nadert zijn einde.’ Positieve signalen zijn gunstig, maar hoeven niet te betekenen dat de kredietcrisis zijn einde nadert. Ik wil graag dat de kredietcrisis eindigt, dus geloof ik dat dat ook echt zo is. Om dat te bewijzen voer ik deels relevante of irrelevante redenen aan, of ik laat redenen die het tegendeel bewijzen weg.

Deze drogreden is een geliefd instrument van vele politici, want het is suggestief en komt over als een waarheid. Een voorbeeld: ‘Het kan toch niet zo zijn dat een buschauffeur niet meer veilig is op zijn werk?’ De politicus wil dat een buschauffeur veilig is op zijn werk, dus het tegenovergestelde kan volgens hem niet. Dat is echter wel de praktijk, sommige buschauffeurs zijn niet meer veilig.

Deze uitspraak wordt populistisch met de toevoeging in dit land: ‘Het kan toch niet zo zijn dat je in dit land verplicht bent om altijd je identiteitsbewijs bij je te hebben?’ Dat impliceert dat alle andere landen een dicatoriaal regime hebben waar de geheime politie over je schouder meekijkt. Of: ‘Het kan toch niet zo zijn dat in dit land bolletjesslikkers de grens overkomen?’ Alle andere landen lijken dan bananenrepublieken waar criminaliteit hoogtij viert.

Het kan toch niet zo zijn dat is meer dan een impliciete vraag om bevestiging van de toehoorder (,toch?), het is ook het manipuleren van de toehoorder en daar ben ik geheel niet van gediend.

Het kan toch niet zo zijn dat het kan toch niet zo zijn dat minder dan een 9 op de irrischaal verdient?

Content

De CDA-ideologie is niet de mijne, en met hun jongste plan ben ik ook niet content. Het CDA wil namelijk een online contentpolitie. In tijden van crisis en verhuftering van de maatschappij lijkt dit nu eens een alleraardigst initiatief, maar is het allerminst.

Weg met alle neerslachtigheid! Geen negativiteit meer en ook geen humeurigheid. Wees op je hoede, want bij het eerste gevoel van misnoegen kun je een bezoek van de contentpolitie verwachten. Iedere tweet, blog of andere uiting op het internet wordt onverwijld door de online contentpolitie gewogen en zo nodig gesanctioneerd.

Oei, ik kan de eerste e-mail van de contentpolitie zeer binnenkort wel verwachten ben ik bang. Ik verwacht dat die er ongeveer zo uit zal zien: ‘Geachte heer Van Balen, de online contentpolitie heeft geconstateerd dat u herhaaldelijk gevoelens van ontevredenheid uit op uw weblog. Gelieve dit onoorbare gedrag per direct te staken. Bij voortdurend blijkgeven van oncontente gevoelens hangt u een straf boven het hoofd van twee jaar verwend worden in een vakantieoord totdat u enkel nog content bent.’

De Christendemocratie was al niet vies van het opleggen van gristelijke waarden aan onverlichte heidenen, maar dit zijn Orwelliaanse praktijken. Mag ik a.u.b. zelf bepalen of ik tevreden ben of niet? Dank u zeer. Oncontent geef ik de contentpolitie een 8 op de irrischaal.

Poll

Hoewel ik geen last van hooikoorts heb, ben ik wel allergisch voor pollen, of beter gezegd polls.

Ik begrijp dat journalisten bij iedere verkiezing graag willen weten wat men stemt, dus vragen ze bij de uitgang van stemlokalen aan kiezers wat ze hebben gestemd. En weer schiet een Nederlandse benaming voor dit fenomeen tekort.

Ik betwijfel of iemand jaren geleden nog heeft overwogen dit een postelectorale peiling te noemen, of een uitgangsenquxc3xaate, of bij ieder gebrek aan fantasie misschien een bevraging-bij-het-uitkomen-van-het-stemlokaal. Helaas. Het Engelse woord heeft het weer gewonnen. Als je nabij de woonmall het stemlokaal (dat gelukkig nog net geen voting office wordt genoemd) uitloopt word je al snel onderworpen aan een exit poll.

Waarom zou je een prachtig woord als peiling of enquxc3xaate gebruiken als je ook kunt kiezen voor het foeilelijke poll? Ik word hoorndol van woorden als poll en geef dit een 7 op de irrischoll.

Taskforce

Ik heb het een tijdje met lede ogen aangezien en ik begin me nu echt een beetje zorgen te maken. Het lijkt alsof er van overheidswege steeds meer strijdkrachten worden ingezet in het publieke domein. Is Nederland zich aan het opmaken voor militair ingrijpen binnen de landsgrenzen? Dat kan haast niet anders, want er worden steeds vaker taskforces ingezet.

In een gemiddelde maand wordt er minstens twee keer bericht over de oprichting van weer een nieuwe taskforce. Het begon een tijdje terug met de taskforce Jeugdwerkloosheid. Dat heeft de ambtenarij dusdanig bekoord dat geen ministerie zichzelf meer serieus nam zonder een eigen taskforce te hebben. Ik heb ze niet allemaal onthouden, maar toen ik gisteren hoorde over de oprichting van de taskforce mobiliteitsmanagement en de taskforce herinrichting bedrijfsterreinen was voor mij de maat vol.

Wat is dit toch weer voor modernistisch gedoe? Klinkt werkgroep, stuurgroep of beleidsorgaan niet gewichtig genoeg meer en grijpt men daarom voor de zoveelste keer naar een dikdoenerig Engels woord? Wie het helemaal bont heeft gemaakt is de ambtenaar die geen onderzoekscommissie maar een audit team voetbalvandalisme heeft opgericht. Dat is voor mij reden genoeg om de voetbalvandalen op hem los te laten.

Het lijkt alsof de overheid krampachtig probeert van haar softe en sociale imago van de vorige eeuw af te komen door de maatschappij met agressief klinkende taskforces te overspoelen.

Bij dezen pleit ik voor oprichting van een strafcomitxc3xa9 ter bestrijding van taskforces en audit teams. Dat kan nog net worden meegenomen in de miljoenennota (die gelukkig nog niet is hernoemd tot miljoenen bill). Zolang het comitxc3xa9 de afgrijselijke woorden taskforce en audit team nog niet heeft kunnen uitbannen, vaardig ik over deze woorden een decreet uit van 9 op de irrischaal.

Statement

Tegenwoordig mag je alles zeggen en over alles een mening hebben. Ik vind dat sommigen, met name  populistische politici, dat tot ver over de grenzen van het fatsoen doorvoeren, maar dat terzijde.

Voor je mening uitkomen is aardig, maar dat is niet meer genoeg. Om geloofwaardig over te komen moet je tegenwoordig een statement maken. Als je een statement maakt dan kunnen eenvoudige stervelingen met gewoon een mening niet meer aan je tippen. Tegen statements is niets opgewassen. Een voorbeeld:

Spreker A: "Ik ben van mening dat de opwarming van de aarde een zorgelijke ontwikkeling is en dat we daar zo snel mogelijk iets aan moeten doen."
Spreker B: "Ik wil hier even een statement maken dat we samen de opwarming van de aarde kunnen stoppen!"

Wie komt hier geloofwaardiger over? Het onderbuikgevoel zegt spreker B, het verstand zegt spreker A. Maar wat voegt het woord statement hier aan betekenis toe? Niets. Het is alleen bedoeld om een kreet kracht bij te zetten en naar mijn mening (ja, ik heb een mening) een zwaktebod. Blijkbaar is je bewering niet sterk genoeg en heb je opblaaswoorden als statement nodig om het nog iets te laten lijken.

Wat ook aardig irritant is, is dat bedrijven tegenwoordig geen doel meer hebben, maar een mission statement. We proberen geen doelen meer te bereiken, maar we zijn op een missie, we gaan de wereld verbeteren en het leven van vele onwetenden hemels maken! Als dat geen statement meer is! Misschien ligt het aan mij dat ik hier braakneigingen van krijg.

Ik heb al niet zo’n gevoel voor mode, en het misbruik van statement door de modebranche maakt dat er niet beter op. In TV-programma’s als Pashion for Fashion en Project Catwalk moet je op z’n minst een statement maken met het jasje dat je aan hebt, anders kan het echt niet. Wat voor statement wil je dan maken? Dat je het aandurft om het jasje aan te trekken? Of dat je met dit jasje aan pas echt iemand bent die iets voorstelt? Doe alsjeblieft normaal zeg, het is gewoon een jasje, een kledingstuk met de functie je te beschermen tegen invloeden van buitenaf. En als je geluk hebt staat het je nog leuk ook. Niet meer en niet minder.

Statement krijgt van mij een 7 op de irrischaal. En dat is geen statement.