Dat moeten we met z'n allen niet willen

In zijn hoogtijdagen als tv-presentator zong Hennie Huisman het al: ‘met z’n allen’. Ik zat toen net nog op het randje van zijn doelgroep, maar zelfs als kind had ik al geen sterke behoefte ergens bij te willen horen. En zeker niet bij het gezellige kinderclubje van Hennie.

De politiek heeft geleerd van Hennie, want met z’n allen wekt bij de meeste mensen wel een groepsgevoel op en dus hebben ze die gezellige doe-mee-kreet weer afgestoft. De ‘oude’ politiek heeft wel wat groepsgevoel nodig, want het valt niet mee om tegen de populistische retoriek van Wilders op te kunnen.

Het is een oude truc. Als jij een mening hebt, dan projecteer je die op een grote groep en dan lijkt het alsof jij al die mensen vertegenwoordigt. Daarom zegt Wilders niet: ‘Ik heb er genoeg van’ maar ‘Nederland is het spuugzat!’ Afgaand op de peilingen vind ik het wel verbazend dat zoveel mensen hier in trappen.

Ik vermoed dat de niet-populisten het onfatsoenlijk vinden om zich ook tot het taalgebruik van Wilders te verlagen, dus hebben ze in een futiele poging meer mensen achter zich te krijgen met z’n allen geadopteerd. Het is een aardige poging om groepsgevoel te kweken, maar met z’n allen is net iets te lief en iets te vrijblijvend.

Dit is geen promotie van Wilders-taalgebruik. Wilders en zijn taalgebruik scoren zo hoog op mijn irrischaal dat een 10 bij lange na niet genoeg is om mijn irritaties daarover uit te drukken.  Toch vind ik dat moeten we met z’n allen niet willen zo halfslachtig, doorzichtig en overgedoseerd dat we dat met z’n allen niet moeten willen. Nederland is dat spuugzat en geeft het een 6 op de irrischaal!

Advertenties

Het kan toch niet zo zijn dat

De wens is de vader van de gedachte. Ik zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: ‘Er zijn zoveel positieve signalen dat de economie weer aantrekt, dus de kredietcrisis nadert zijn einde.’ Positieve signalen zijn gunstig, maar hoeven niet te betekenen dat de kredietcrisis zijn einde nadert. Ik wil graag dat de kredietcrisis eindigt, dus geloof ik dat dat ook echt zo is. Om dat te bewijzen voer ik deels relevante of irrelevante redenen aan, of ik laat redenen die het tegendeel bewijzen weg.

Deze drogreden is een geliefd instrument van vele politici, want het is suggestief en komt over als een waarheid. Een voorbeeld: ‘Het kan toch niet zo zijn dat een buschauffeur niet meer veilig is op zijn werk?’ De politicus wil dat een buschauffeur veilig is op zijn werk, dus het tegenovergestelde kan volgens hem niet. Dat is echter wel de praktijk, sommige buschauffeurs zijn niet meer veilig.

Deze uitspraak wordt populistisch met de toevoeging in dit land: ‘Het kan toch niet zo zijn dat je in dit land verplicht bent om altijd je identiteitsbewijs bij je te hebben?’ Dat impliceert dat alle andere landen een dicatoriaal regime hebben waar de geheime politie over je schouder meekijkt. Of: ‘Het kan toch niet zo zijn dat in dit land bolletjesslikkers de grens overkomen?’ Alle andere landen lijken dan bananenrepublieken waar criminaliteit hoogtij viert.

Het kan toch niet zo zijn dat is meer dan een impliciete vraag om bevestiging van de toehoorder (,toch?), het is ook het manipuleren van de toehoorder en daar ben ik geheel niet van gediend.

Het kan toch niet zo zijn dat het kan toch niet zo zijn dat minder dan een 9 op de irrischaal verdient?

Gepiepeld

Als woorden in Van Dale staan, dan mag je ervan uitgaan dat het gebruik ervan normaal mag worden geacht. Toch krijg ik bij het horen van sommige van deze woorden onbestemde onderbuikgevoelens. Een goed voorbeeld daarvan is piepelen, of het vaker gehoorde voltooid deelwoord gepiepeld.

Als iemand zich benadeeld, aan de kant gezet of bedrogen voelt dan mag die zich volgens Van Dale met recht gepiepeld voelen, maar als ik iemand dat hoor zeggen lopen de rillingen over mijn rug. Ik vraag me af waarom. Misschien is het omdat het woord lijkt op people, en ik van sommigen vermoed dat ze werkelijk gepeopled bedoelen omdat het zo leuk klinkt. Ik denk dan direct aan gepeupel, waardoor het al een stuk minder leuk wordt.

Gepiepeld heeft ook een beetje een Pipo de clown-bijklank, waardoor ik iemand die zich gepiepeld voelt niet snel meer serieus kan nemen. Ik heb even op het internet gezocht naar gepiepeld, en ben al redelijk snel gekomen op enkele categoriexc3xabn mensen die dit woord gebruiken: Fortuynisten, de burgerij en voetballers. Ik zat dus niet eens zo heel erg mis met mijn associatie met gepeupel.

Ik wil niemand piepelen maar gepiepeld vind ik een buitengewoon lelijk woord met een populistisch tintje en daarom waardeer ik hem met een 6 op de irrischaal.

Drama

Is u ook opgevallen dat in SBS6-land zijn de gebeurtenissen in de wereld veel erger zijn dan elders? Nou ja, de wereld… de SBS6-bril kijkt meestal niet verder dan de landsgrenzen, tenzij het gaat over beroemdheden.

De filmpjes van autoachtervolgingen eindigen volgens de SBS-commentaarstem steevast in een drama als de afloop een botsing is. Een ander voorbeeld: vorige week was in het nieuws dat Jan Smit aan zijn stembanden geopereerd moest worden. Dat is natuurlijk vervelend voor die jongen, maar op SBS6 is dat direct een drama. Al het echte wereldnieuws valt weg tegen deze "schokkende"  gebeurtenis. Het lijkt alsof het landsbelang in gevaar is en ogenblikkelijk de noodtoestand moet worden uitgeroepen. Deze sensatietaal begint aan populisme te grenzen. Bah!

Hier kan ik kort over zijn: het misbruik van drama vind ik een drama en dus krijgt dat van mij een 8 op de irrischaal.